اثر tDCS در بهبود مشکلات گفتاری ناشی از سکته مغزی

اثر tDCS در بهبود مشکلات گفتاری ناشی از سکته مغزی

تحریک مغزی سکته مغزی

تحریک الکتریکی مغز tDCS یک رویکرد نوظهور برای بهبود مشکلات گفتاری پس از سکته است. با این حال، مشخص نیست که چه نوع تحریکی مؤثرتر است. هدف این مقاله یک بررسی کلی از شواهد اثربخشی و ایمنی tDCS و تخمین اثربخشی انواع مختلف تحریک بود.

از میان مطالعات مختلف از دیتابیس‌های CENTRAL, MEDLINE, EMBASE, CINAHL, AMED, Web of Science، تعداد ۲۵ مطالعه با ۴۷۱ شرکت‌کننده بررسی شدند که شامل انواع تحریک آندی، کاتدی و همزمان بود. تفاوتی در میزان ایمن بودن میان انواع روش‌های tDCS و مداخلات گروه کنترل دیده نشد.

پس از مقایسه انواع پروتکل‌ها نتایج نشان داد tDCS ارتباط عملکردی را بهبود نمی‌بخشد اما تحریک آندی به ویژه منطقه شکنج جلویی تحتانی که بیان اسامی را بهتر کرده است امیدوارکننده‌ترین روش تحریک در بهبود مشکلات گفتاری ناشی از سکته است.

این مقاله در مجله Journal of NeuroEngineering and Rehabilitation با ضریب تاثیر (IF) ۵ به چاپ رسیده است.

منبع: https://doi.org/10.1186/s12984-020-00708-z

Transcranial direct current stimulation (tDCS) for improving aphasia after stroke: a systematic review with network meta-analysis of randomized controlled trials

Background

Transcranial Direct Current Stimulation (tDCS) is an emerging approach for improving aphasia after stroke. However, it remains unclear what type of tDCS stimulation is most effective. Our aim was to give an overview of the evidence network regarding the efficacy and safety of tDCS and to estimate the effectiveness of the different stimulation types.

Methods

This is a systematic review of randomized controlled trials with network meta-analysis (NMA). We searched the following databases until 4 February 2020: Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL), MEDLINE, EMBASE, CINAHL, AMED, Web of Science, and four other databases. We included studies with adult people with stroke. We compared any kind of active tDCS (anodal, cathodal, or dual, that is applying anodal and cathodal tDCS concurrently) regarding improvement of our primary outcome of functional communication, versus control, after stroke. PROSPERO ID: CRD42019135696.

Results

We included 25 studies with 471 participants. Our NMA showed that tDCS did not improve our primary outcome, that of functional communication. There was evidence of an effect of anodal tDCS, particularly over the left inferior frontal gyrus, in improving our secondary outcome, that of performance in naming nouns (SMD = ۰٫۵۱; ۹۵% CI 0.11 to 0.90). There was no difference in safety between tDCS and its control interventions, measured by the number of dropouts and adverse events.

Conclusion

Comparing different application/protocols of tDCS shows that the anodal application, particularly over the left inferior frontal gyrus, seems to be the most promising tDCS treatment option to improve performance in naming in people with stroke.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

preloader